Antropolgia kultury
Praca równie wybitna jak ta na Historię kultury staropolskiej, a w dodatku na niebezpieczny temat… Zamieszcze więc niepozorny fragment, w którym nie zdradzam tematu…:)
Opierając się na „Encyklopedii socjologicznej” można przyjąć taki obraz faszyzmu: W ścisłym znaczeniu faszyzm był to ruch polityczny, który powstał i przyjął tę nazwę we Włoszech, z inspiracji Benito Mussoliniego po I wojnie światowej. Ma więc swoje historyczne i społeczne uwarunkowanie w kryzysie instytucji włoskiego systemu parlamentarnego na początku XX w.
Kwestie ideologiczne nie były dla faszyzmu pierwszoplanowe. Reżim faszystowski skupiony był przede wszystkim na zdobyciu władzy, utrzymaniu i poszerzeniu jej zakresu.
Dlatego też doktryny faszystowskie są heterogeniczne, wielowątkowe, pozbawione tekstów kanonicznych, a ideologowie nie odgrywają kluczowej roli. Ważniejsza jest charyzma i magnetyzm przywódców niż treść ich przemówień.
Bardzo trudno jest stworzyć uogólnioną definicję faszyzmu, ponieważ specyfiką historycznych ruchów faszystowskich było to, że każdy był inny i tak na przykład rasizm nie był uniwersalną cechą. Według Ernesta Noltego istnieje sześć głównych cech faszyzmu: antymarksizm, antyliberalizm i antykonserwatyzm w dziedzinie światopoglądowej; przyjęcie zasady wodzowskiej i wprowadzenie partyjnej milicji w schemacie organizacyjnym oraz jako cel ustanowienie władzy totalitarnej.
Według znanego podziału na lewice i prawice, faszyzm należałoby sytuować na skrajnej prawicy jednak i tu można napotkać problemy związane z religią, czy stosunkiem do wojska, które różnią ten ruch od prawicy.
Należy również zaznaczyć, iż faszyzm łączył się z apoteozą państwa narodowego, a całe społeczeństwo wciągnięte miało być do realizacji nowego, totalitarnego porządku. Propagował również ideał nowego człowieka: pięknego, silnego mężczyzny, gotowego do poświęceń, nieugiętego, odważnego… Należy tutaj dodać, iż kult siły i gloryfikacja przemocy to cechy charakterystyczne faszystowskiego etosu i- co okaże się bardzo istotne w dalszych etapach pracy, bojówki i milicja partyjna odgrywały olbrzymia rolę w zdobyciu władzy przez faszystów.1
Bardziej ogólne definicje faszyzmu traktują go jako „system polityczno- ekonomiczny, w sferze politycznej charakteryzujący się między innymi nastawieniem antydemokratycznym, ustanowieniem rządów jednej partii oraz jednego przywódcy, prześladowaniem zwolenników innych organizacji niż partia faszystowska ,nacjonalizmem, rasizmem, posługiwaniem się terrorem oraz gloryfikacją przemocy”2
Neofaszystowskimi określa się ugrupowania po II wojnie światowej reprezentujące część poglądów faszystowskich. Łączy się je z neonazizmem, czyli doktryną mającą na celu „przywrócenie lub ustanowienie ustroju narodowo- socjalistycznego. Gloryfikuje ona rasizm, antysemityzm, neopogaństwo, kult siły oraz darwinizm społeczny.”3
Neonazizm od nazizmu hitlerowskiego, odróżnia panaryjskie pojmowanie narodów Europy, jak również to, iż mimo uznawania Hitlera za twórcę ideologii narodowo socjalistycznej niektóre organizacje odcinają się od niektórych jego teorii.
